Buitengewoon

Verhalen verteld in strip illusies

STRIP

BARTONI | OKTOBER 2025

De Brusselse vonk
Het weer was droog, en dat moest ook zo zijn. Anders was dit verhaal er misschien nooit geweest. Op een gure novemberochtend besloot Bartoni – toen nog gewoon Bart – naar Brussel te gaan. Gewoon wat windowshoppen, zoals men dat noemt wanneer je langs de winkels slentert zonder de absolute bedoeling iets te kopen. Terwijl mijn echtgenote Miranda geregeld bleef staan bij de etalages om de nieuwste mode te bewonderen, keek ik vooral met een kritisch oog naar de gepeperde prijskaartjes. Hoge hakken stonden er zij aan zij met zwartgelakte laarzen. Al slenterend wandelden we voorbij kledingzaken, sportwinkels en juweliers. Tot we langs een kunstgalerie kwamen.

Hier hing geen haute couture en waren geen prijskaartjes te bespeuren. Ik keek vluchtig naar binnen, verstijfde plots, draaide me abrupt om en stapte vastberaden de galerie binnen. Zonder na te denken nam ik mijn gsm, maakte één enkele foto van een intrigerend kunstwerk en wandelde meteen weer naar buiten. De galerijhouder bleef verbaasd met open mond achter. Miranda keek me buiten vragend aan:

"Wat ben jij daar in hemelsnaam gaan doen?"
"Een foto nemen."
"Van die lege muur?"
"Nee, van dat kunstwerk. Het leek alsof een stripalbum volledig was opengetrokken en daarna weer dichtgevouwen als een strakke accordeon. Alles was gemaakt uit blinkende kunststof en had een hoogglanzende afwerking."
"Ach, onnozel manneke," lachte ze hoofdschuddend. "Waar houd jij je toch allemaal mee bezig?"
"Ik weet het zelf niet," antwoordde ik eerlijk. "But it was stronger than myself. Ik móést die foto hebben."

De boemerang van Suske en Wiske

Het verhaal begon eigenlijk veel vroeger, in mijn vroege kindertijd. Als kind kreeg ik op mijn verjaardag vaak een stripalbum van Suske en Wiske cadeau. Omdat het écht mijn strip was, schreef ik destijds meteen trots mijn naam op de allereerste bladzijde: "Hij is van mij en hij blijft van mij." Een krachtige uitspraak, die tientallen jaren later als een artistieke boemerang zou terugkomen.

Jarenlang probeerde ik dat bewuste stripalbum te verkopen. Ik schuimde talloze rommelmarkten af, zette het op eBay en bood het aan op diverse tweedehandswebsites. Tevergeefs. Telkens opnieuw kwam de strip onverkocht mee terug naar huis. Zelfs toen mijn schoondochter ermee op een rommelmarkt stond, drukte ik haar op het hart: "Goedkoop verkopen mag, maar we gaan het niet gratis weggeven." Die avond stond het album onverrichter zake opnieuw op exact dezelfde vertrouwde plaats in de kast.

Tot het jaar 2025 aanbrak. Ik nam de oude strip weer in mijn handen. "Wat doe ik hier nu nog mee? Bij het oud papier gooien?" dacht ik. Maar op dat exacte moment flitste de foto uit de Brusselse kunstgalerie weer helder door mijn hoofd. Dat beeld liet me niet meer los. Ik wist plotseling met absolute zekerheid wat me te doen stond: ik zou het namaken. Maar niet in zielloze kunststof. Wel met écht, doorleefd oud papier.

 

 

De geboorte van Bartoni
Toen begon de grote zoektocht. Moest ik het papier vouwen of juist verfrommelen? Welke lijm kon de krachten aan? Hoe maakte ik slap papier door en door hard? En hoe kreeg ik in godsnaam diezelfde, glanzende afwerking? Ik vroeg her en der raad, zocht urenlang op het internet en stelde zelfs gerichte vragen aan ChatGPT.

In oktober 2025 was mijn allereerste kunstwerk eindelijk klaar. Tenminste... dat dacht ik. Ik hing het op aan de muur en bleef er minutenlang stilzwijgend naar kijken. Ik voelde helemaal niets. "Eigenlijk is het alleen goed om de open haard mee aan te steken," dacht ik diep teleurgesteld. Toch liet ik het canvas hangen. Twee dagen later stapte ik een kringloopwinkel binnen en stuitte op een oude, houten tweedehandslijst. Ik besloot de lijst rond mijn accordeonwerk te plaatsen. Plots gebeurde er iets magisch. Er verscheen een brede glimlach op mijn gezicht. Nu was het af. Nu was het échte kunst.

En stopt het hier? Of is dit pas het prille begin van een heel nieuw verhaal?